11 augustus 1999 - De grote eclips boven Frankrijk


Wekenlang was het stralend mooi weer geweest, maar in augustus namen depressies het heft in handen. Pas op het allerlaatste moment, bepaalden we onze bestemming. Omdat de verschillende weermannen geen duidelijkheid konden bieden omtrent het weer op 11 augustus in Noord-Frankrijk, kozen wij uiteindelijk voor Laon.

Volgens de berichten zou het enorm druk worden in de totaliteitszone, men sprak van de grootste verkeerschaos ooit. Om het eventueel gestrand uit te kunnen zingen, hadden we voldoende eten en drinken en een jerrycan met water en ons campinggas mee. Aafje kreeg achter in de auto een geïmproviseerd bed tot haar beschikking.

De meeste parkeerplaatsen aan de snelweg stonden al behoorlijk vol. Na een voorspoedige reis, vonden we rond drie uur 's nachts een paar kilometer ten zuiden van de snelweg een mooi plekje bij Laon. Het lange wachten kon beginnen. Terwijl Aafje achter in de auto wat probeerde te slapen, kuierde ik regelmatig wat heen en weer.

Het was koud, kil en donker. De parkeerplaatsen en de bermen aan beide kanten van de weg waren al snel helemaal vol gestroomd met mensen van verschillende nationaliteiten. Behalve Fransen stonden er voornamelijk Nederlanders, Belgen en een paar Denen. Iedereen probeerde op zijn eigen manier de nacht door te komen, er werden zelfs een paar tentjes opgezet om de rest van de nacht in door te brengen.

Er was maar één gespreksonderwerp: het weer. Toen het daglicht de nacht had verdreven, hing een dik wolkendek laag over het Franse landschap. We hebben nog even in overweging genomen om een ander plekje te zoeken, maar waar zouden we dan in godsnaam naar toe moeten? Verder naar het oosten, of juist meer naar het westen?

Omdat de zon in de loop van de ochtend een paar maal door de wolken heen prikte, en omdat het intussen enorm druk was op de weg, besloten we er maar het beste van te hopen en te blijven waar we waren.

 

             

 

Juiste op het moment dat we zagen dat de maan al een mooi stukje voor de zon was geschoven, klonk "Let the sun shine" uit de radio. Even gloorde er hoop, zou de lucht nu dan definitief openbreken?

Het tegendeel was echter het geval. Vlak voor het moment van de volledige verduistering trok de lucht weer helemaal dicht. Ik kon wel janken ...

 

De kans om een glimp van de parels van Bailey, de diamantring en corona op te vangen was nihil. Daarom besloot ik me te concentreren op de komst en het vertrek van de maanschaduw. Ik had gelezen dat deze als een zwarte muur op je af zou komen...

Voordat we het in de gaten hadden was de verduistering echter al over ons heen gevallen. Rond 12:25 uur was het ineens ècht donker om ons heen. De straatverlichting ging aan en aan de horizon was een soort van mysterieus ochtendgloren zichtbaar. Zelfs Franse auto's die passeerden reden met de verlichting aan, en dat wil wat zeggen.

 

Even was het helemaal stil ... zelfs de vogels deden er het zwijgen toe ...

 

Tegen het eind van de totale verduistering begon vanuit het westen het "ochtendgloren" zichtbaar te versnellen tot het met een noodgang over ons scheerde, hierbij was de schaduwrand goed te zien. De snelheid waarmee dit plaatsvond is enigszins te vergelijken met het kijken naar een zeer laag overvliegend groot vliegtuig.

Ineens was het weer licht. Her en der klonk gejuich en applaus klonk op.

 

         

Hoewel ik nog steeds jaloers ben op degenen, die in feite slechts enkele kilometers naar het oosten een praktisch onbewolkte eclips hebben kunnen volgen, was het toch een fantastische ervaring. De plotseling intredende duisternis en de stilte die over het landschap viel, leverden een onvergetelijk kippenvel-moment op.

Kort na de volledige verduistering hebben we de terugreis aanvaard. We zaten nog maar nauwelijks in de auto, of de lucht begon open te breken. De eerste kilometers naar de autoroute, reden we in een aaneengesloten lint van auto's. Eenmaal op de snelweg verliep de reis opnieuw voorspoedig. Het was weliswaar druk op de snelweg, maar van files hebben we geen last gehad, zodat we tegen zeven uur 's avonds weer thuis waren.

De avond hebben we doorgebracht met het bekijken van video-opnamen van her en der in Europa. Het lyrische verslag van Erwin Krol aan de westkust van Frankrijk, was onvergetelijk. In het menu hiernaast kun je foto's en satellietbeelden van die 11e augustus 1999 vinden.

De volgende kans op een volledige zonsverduistering in Europa is op 29 maart 2006 in Turkije ... maar voor die tijd waren er nog twee gedeeltelijk verduisteringen, die in Nederland goed te zien waren ...